Tatoeages zijn niet de enige soort lichaamsversiering. Brandmerken (Engels: branding) en scarification (het decoreren van de huid met littekens) is niets nieuws meer, maar begint nu ook populair te worden bij de grote massa.

Scarificatie bestaat al meer dan tienduizend jaar. Verschillende stammen over de hele wereld brengen littekens aan om estetische redenen, of om de verschillende stadia van het leven weer te geven: bij sommige stammen uit Oceanië, geeft men meisjes in de puberteit littekens om aan te tonen dat ze nu in staat zijn om de pijn van de bevalling te dragen.

Laat niemand je iets anders vertellen: scarification is pijnlijk. Men maakt een diepe snee in de huid, maar omdat onze huid nu eenmaal vrij goed geneest, moet men het ‘erger’ maken. Men krast met een mes of naald onder in de snede (het engelse woord scarification komt uit het Latijn – te krabben) om de wonde zodanig te irriteren dat het lichaam littekenweefsel gaat produceren. Soms wrijft men ook kleurstof in de wonde om de littekens een permanente kleur te geven. Het is zoiets als een tatoeage, maar gaat een stapje verder: de littekens liggen op de huid waardoor ze de ultieme 3D-body-art zijn.

Ook al is het proces pijnlijk, het resultaat kan heel mooi worden (als je houd van dit soort ‘kunst’). Traditionele littekens stellen vaak bomen, water of vleugels voor. Sommige stammen maken littekens die krokodillenleer nabootsen, wat wordt beschouwd als een grote bron van persoonlijke macht.

In het Westen is deze trend relatief nieuw. We zijn al gewend geraakt aan piercings, en andere meer extreme lichaamsversieringen (zoals ringetjes op je rug waar een lint wordt doorgeweven om het effect van een korset na te bootsen). Maar scarification bereikt nu pas echt het straatbeeld.

Maar er zit ook een positief kantje aan. Scarification wordt soms gezien als een manier om oude littekens te bedekken. Dit blijkt een enorm positieve ervaring te zijn voor mens die getekend zijn door een ongeluk, of een verleden van automutilatie hebben. Voor hen is het een manier om hun lichaam terug te eisen, en het zichtbare bewijs van een pijnlijk verleden uit te wissen.

Brandmerken of branding is iets heel anders. Het is hetzelfde principe als vee brandmerken. Men gebruikt ijzer om een tekening of patroon te creëren (in verschillende kleine metalen stukjes, de tekening wordt niet in één keer aangebracht). Het metaal wordt verhit met een kleine steekvlam en dan lang genoeg in de huid gedrukt om een derdegraadse brandwond creëren. Als de wonde correct geneest, krijg je een zilverachtig litteken. De grootste risico’s zijn infecties (brandwonden helen nu eenmaal langzaam en moeilijk) en het gevoelloos worden van het litteken (derdegraads brandwonden vernietigen de onderhuidse zenuwen).

Brandmerken heeft echter een hele schare fans. Toegegeven, in de praktijk is het nog steeds ongebruikelijk, maar volgens kenners is het resultaat veel subtieler dan bij een tatoeage: zilverkleurige lijnen, die veel fijner zijn dan de schreeuwerige kleuren van een tattoo.

Brandmerken, scarification, en ‘onzichtbare tatoeages’ (wanneer men een tatoeage aanbrengt die alleen te zien is onder een UV-lamp) zijn slechts enkele van de opkomende trends in de zoektocht naar de ultieme lichaamsversiering. Love it or hate it, het maakt nou eenmaal deel uit van onze cultuur.

Als het idee van permanente brandmerken of littekens teveel van het goede is, probeer dan iets minder drastisch zoals henna tatoeage in Marrakech. Op je handen of op je voeten, je kan er hele mooie dingen mee maken, die na een tijdje gewoon weer verdwijnen. Huur de beste appartementen in Marrakech en geniet met een kopje munt thee van de tijdelijke tekeningen op je handen.